نتوان دل شاد را به غم فرسودن

وقت خوش خود به سنگ محنت سودن

کس غیب چه داند که چه خواهد بودن

می باید و معشوق و به کام آسودن

خیام رو خیلی دوست دارم .نگاهش به هستی هیچ امیدی برای یک دنیای توهم آلود برات باقی نمی ذاره اما برای من زیبا و دوست داشتنی است .همیشه وقتی عصبی یا ناراحتم فکر میکنم چه قدر خوب که خیام هست!!!